Kevin Valgaeren
Kevin Valgaeren (°1979) groeide op in de Vlaamse provinciestad Turnhout, waar hij actief was als filmjournalist, theater- en radiomaker. Na enkele jaren in Brussel te hebben gewoond, verhuisde hij in 2006 definitief naar Leuven, waar hij Nederlandse en Engelse Taal- en Letterkunde studeerde aan de Katholieke Universiteit. Daar specialiseerde hij zich in de Westerse Literatuur en de Editiewetenschap.

Sinds hij in het begin van zijn tienerjaren voor de eerste keer Francis Ford Coppola’s
Bram Stoker’s Dracula te zien kreeg, en Enid Blytons boeken over The Famous Five begon te lezen, ontwikkelde hij een passie voor de negentiende-eeuwse literatuur en de gothic novel in het bijzonder. Het was het begin van een levenslange studie in en een onvoorwaardelijke liefde voor de griezelliteratuur.

Vijf jaar lang werkte hij aan
De Ziener: zijn debuut dat in 2011 verscheen en in 2012 prompt de Schaduwprijs won die jaarlijks wordt uitgereikt aan het beste spannende debuut van de Lage Landen. De Ziener was een succes en werd driemaal herdrukt. In 2012 verscheen het vervolg, Bloedlijn, dat eveneens werd bedolven onder lovende commentaren van critici en lezers.

Vervolgens bleef het vier jaar stil, hoewel er naarstig werd gewerkt aan
Seance, dat in februari 2016 verscheen en enkele weken later reeds herdrukt moest worden. Met Seance leverde Valgaeren opnieuw een interessante mix af tussen het bovennatuurlijke, het waar gebeurde, en het betere detectivewerk. Datzelfde jaar belandde Seance op de shortlist van de Harland Awards Romanprijs, die jaarlijks wordt uitgereikt aan het beste Nederlandstalige werk in de verbeeldingsliteratuur.

In 2018 verschijnt
Blackwell, zijn vierde gothic novel en het begin van reeks verhalen over de mysterieuze onderzoeker Jericho Blackwell die zich afspelen in het Engeland op het einde van de negentiende eeuw.

De duistere thrillers van Kevin Valgaeren zijn ondertussen een vaste waarde geworden in het literaire landschap van Vlaanderen en Nederland. Valgaeren hanteert een meesterlijke stijl, waarmee hij ondraaglijke spanning combineert met historische settings, eeuwenoude mysteries, en klassieke gruwel in een nieuw jasje.

Kevin Valgaeren woont samen met zijn vrouw nog steeds in de buurt van Leuven, waar hij in de beslotenheid van zijn bibliotheek aan zijn nieuwe roman werkt. Wanneer hij niet schrijft, rust hij met een boek uit in zijn chesterfield, of geeft hij toe aan zijn
guilty pleasure, en zet hij zich voor enkele uurtjes achter zijn gameconsole. Andere bezigheden waaraan hij zijn tijd spendeert, zijn het verzamelen van vulpennen, het genieten van de betere elektronische sigaret, en het bestuderen van mooie lettertypes.



Bibliografie

Boeken

  • De Ziener (2011)
  • Bloedlijn (2012)
  • Seance (2016)
  • Blackwell (2018)


Non-fictie

  • Uit de briefwisseling van Stijn Streuvels-Joris Vriamont (2013, artikel gepubliceerd in Stijn Streuvels en 'Ingoyghem'. "Deze keer is het niet voor mijn plezier". Jaarboek XVIII van het Stijn Streuvelsgenootschap 2012 onder redactie van Marcel De Smedt)
  • Waarom ik schrijf (2016, essay in vier delen gepubliceerd op de website thrillerlezers.blogspot.be)


Andere fictie

  • Het was maar om te lachen (2012, een kort verhaal gepubliceerd in Artua. Een kunstzinnige kijk op de actualiteit, Uitgeverij Snoeck)